پایتخت معنوی ایران، برازنده‏ترین عنوان برای مشهدالرضا(ع) است که در 8/8/88 و در یک تقارن تاریخی با حضور رئیس‏جمهور، دولت و نمایندگان مجلس شورای اسلامی رسمیت یافت. بارگاه ملکوتی حجت بالغه الهی، امام معصوم و عالم آل‏محمد(ص) در این سرزمین یگانه و حضور میلیون‏ها زائر عاشق و دلسوخته که از سراسر میهن عزیزمان و دیگر بلاد اسلامی بدین دیار می‏شتابند و جان خویش را در اقیانوس ولایت رضوی جلا می‏بخشند، معنویت این شهر را شهره جهانیان ساخته است.

سفر در قاموس ایرانیان با نام «مشهد» آمیخته شده است و هرگاه مجالی برای سفر مهیا می‏گردد، نخستین مقصد هر ایرانی جز«مشهد» نیست. اما آیا مشهد، آن‏گونه که شایسته نام پرآوازه‏اش است، مهیای میزبانی از میهمانان عاشقش نیز می‏باشد؟

تردیدی نیست که همواره و در طی سال  و به‏ویژه در ایام نوروز- که ایرانیان برآنند تا نوای روحبخش «یا مقلب القلوب»  را در جوار «محبوب قلوب» نجوا کنند- خادمان شهر بهشت، همه داشته‏های خود را به پیشواز قدوم زائران می‏آورند، از آنچه هست سنگ تمام می‏گذارند تا هم ارادت خود را به آستان مقدس ولی نعمت خویش به کمال عرضه دارند و هم رسم میزبانی را به جای آورند؛ اما آیا «آنچه هست» شایسته این همه عظمت است؟ نیست!

مشهد، به رغم تلاش‏های فراوان مسئولان، در گذار از «شهری که هست» به «شهری که باید باشد» در طی سال‏های پس از پیروزی انقلاب اسلامی و متناسب با شانی که امام و رهبری برای آن قائل بوده و هستند، با شتاب مطلوبی حرکت نکرده است.

انتظار آن بود شهری که به تعبیر امام راحل و عظیم‏الشان، «مرکز ایران» است و خدمت به آن در کلام رهبر فرزانه انقلاب «خدمت به همه ملت ایران» به شمار می‏آید، اکنون از مشکلات کمتری در رنج باشد و برای میزبانی شایسته، مهیاتر ظاهر شود.

اگرچه توسعه حرم مطهر و احداث صحن‏ها و رواق‏های جدید توسط آستان قدس رضوی در طی سال‏های اخیر چشمگیر بوده است، اما توسعه مشهد متوازن نیست و دیگر بخش‏های شهر متناسب با نیاز مشهد توسعه نیافته است. بافت فرسوده پیرامون حرم مطهر نیز که از مشکلات جدی کالبدی، فرهنگی، اجتماعی و بهداشتی رنج می‏برد، به رغم سپری شدن 15سال از آغاز طرح نوسازی و بهسازی، به دلیل عدم توجه ملی، از رشد مطلوبی برخوردار نبوده و روند فعلی نیز چشم‏انداز روشنی را نوید نمی‏دهد.

اسکان مطلوب زائران، احداث مراکز فرهنگی و تفریحی برای غنی‏سازی اوقات فراغت زائران، ایجاد زیرساخت‏های مناسب در حوزه حمل و نقل درون‏شهری، فضای سبز و ... و نیز نوسازی زیرساخت‏های حمل و نقل بین‏شهری جاده‏ای، ریلی و هوایی منتهی به مشهد مقدس و  توسعه ایستگاه راه‏آهن، فرودگاه و پایانه‏های مسافری متناسب با افق«مشهد 1404» انتظاراتی هستند که برای درخشش «پیشانی کارآمدی نظام اسلامی» یک ضرورت به شمار می‏آیند. مضافا اینکه معضل حاشیه شهر مشهد با جمعیت 900هزار نفری نیازمند سیاستگذاری، برنامه‏ریزی و اقدامات شایسته و عاجل است.

از حق نباید گذشت که طی چندسال اخیر، توجه به پایتخت معنوی ایران در نقطه کانونی سیاستگذاری‏ها قرار گرفته است؛ تشکیل کارگروه زیارت، ایجاد معاونت زیارت در استانداری خراسان، بودجه زیارت، پیشنهاد اختصاص سرانه زیارت به مشهد و اقدامات گسترده زیر بنایی شهرداری مشهد برای عمران شهر و تقویت زیر ساخت ها نویدبخش تحولات ارزشمند در این شهر ملی است.

انتظار می‏رود دهه 90 -آخرین دهه قرن چهاردهم ه.ش- برای شهر مقدس مشهد دهه تحولات گسترده و توسعه زیرساخت‏های زیارت و حل مشکلات دیرینه پایتخت معنوی ایران باشد و دولت و مجلس با توجه ویژه به شهری که قبله دل‏های شیعیان جهان است، دین خود را به مشهدالرضا(ع) ادا نمایند،   تدبیرهای شایسته‏ای بیندیشند و اقداماتی محسوس را از خود به یادگار گذارند؛ برای «مشهد؛شهری که باید باشد...»